Οι φίλοι της Ομόνοιας νίκησαν την κρίση

Σε συνομιλία που είχε ο «Π» με ένα στέλεχος του ΑΚΕΛ, έγινε παραδοχή πως το μήνυμα που πήραν ορισμένοι στο κόμμα είναι πως αυτό που πέτυχε το σωματείο Ομόνοια τις τελευταίες βδομάδες με τις εισφορές του κόσμου -οι οποίες έφθασαν τα δύο και πλέον εκατομμύρια- δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα στις εκστρατείες εράνου που εξαγγέλλει το κόμμα και που διαρκούν αρκετούς μήνες. Η εκστρατεία της Ομόνοιας, η οποία ξεκίνησε στις αρχές Μαρτίου, κινήθηκε σε πρωτοφανείς ρυθμούς τις πρώτες δύο βδομάδες, με το σωματείο να ανακοινώνει πως κάθε μέρα μαζεύονταν, με πολλούς και διάφορους ευφάνταστους τρόπους, 150 χιλιάδες ευρώ. Κάθε μέρα.

Από τις εισφορές των απλών φίλων του σωματείου σε όλη κυριολεκτικώς την Κύπρο, σε εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις σε κάθε κοινότητα, σε κάθε μικρό και μεγάλο χωριό, παντού. Μια μοναδική κινητοποίηση η οποία δεν είχε προηγούμενο. Η μεγάλη κινητοποίηση του σωματείου δεν σταμάτησε μετά τις 15 Μαρτίου με τα όσα ακολούθησαν. Το σοκ που βίωσε η κοινωνία δεν λύγισε την τεράστια προσπάθεια. Στις νέες συνθήκες το σωματείο ανακοίνωνε ότι η ροή των εισφορών μειώθηκε αλλά συνεχιζόταν. Η νέα προσπάθεια, η οποία έπρεπε να αντιμετωπίσει και να υπερνικήσει το οικονομικό τέλμα, αναδείκνυε ακόμη μία φορά το πόσο ταυτισμένο είναι με την κοινωνία αυτό το σωματείο. Δεν υπήρξε και δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρξει ποτέ άλλο οργανωμένο σύνολο που μπορούσε ή είναι σε θέση να πετύχει αυτό που πέτυχε το σωματείο σε τέτοιες σκληρές συγκυρίες και μέσα σε λίγες βδομάδες.

Επειδή ακριβώς είναι βαθιά ριζωμένο στη συνείδηση ενός μεγάλου κομματιού του λαού. Γιατί αυτή η βιωματική πορεία δεν έχει να κάνει ούτε με ιδεολογήματα ούτε με πολιτικολογίες. Εξάλλου, όπως έλεγε και ένας βετεράνος, τώρα πολιτικός από τον χώρο της αριστεράς, «μπορείς να αλλάξεις κόμμα αλλά την Ομόνοια δεν μπορείς να την αλλάξεις».

«Λευτεριά…»

Παρακολουθώντας την αρθογραφία στις διάφορες οπαδικές ιστοσελίδες, είναι αναπόφευκτο να ξεχωρίσει κάποιος μια κοινή γραμμή πλεύσης των νεαρών φίλων της Ομόνοιας Λευκωσίας, οι οποίοι εδώ και αρκετό καιρό όταν εκφράζονται για την ομάδα τους στο τέλος των κειμένων τους ρίχνουν μια φράση εν είδει συνθήματος με το δικό τους στυλ και δυναμισμό. «Λευτεριά στην Ομόνοια». 

Γιατί όμως αυτή η φράση, η οποία εμφανίζεται και σε διάφορα συνθήματα στις κερκίδες των οπαδών; Από πού θα πρέπει να λευτερωθεί η Ομόνοια; Δεν χρειάζεται κανείς να είναι μυημένος στα ποδοσφαιρικά πράγματα του τόπου για να αντιληφθεί το πασιφανές. Λευτεριά στην Ομόνοια σημαίνει για τους νεαρούς της οπαδούς να αφεθεί το σωματείο να λειτουργήσει ελεύθερα, μακριά από κομματικές και άλλες εξαρτήσεις, μακριά από τις κομματικές πρακτικές, χωρίς την παρέμβαση πολιτικών γραφείων και κεντρικών επιτροπών.

Οι φίλοι της Ομόνοιας όλον αυτόν τον καιρό δεν ζητούσαν από το κομματικό επιτελείο του ΑΚΕΛ να πάψει να είναι με την ομάδα. Απλώς ζητούσαν να πάψουν να υποτάσσουν την ομάδα τους. Γιατί θεωρούσαν και θεωρούν ότι αυτή η ομάδα δεν ανήκει και δεν πρέπει να είναι υποταγμένη σε κομματικές ντιρεκτίβες, γιατί είναι πάνω από κομματικά φτιασιδώματα και εμμονές ορισμένων, γιατί δεν ανήκει στη νομενκλατούρα ενός κόμματος αλλά στον κόσμο, στην κοινωνία και στις χιλιάδες φίλους της.

politis-news.com